Wieś Bombla powstała na miejscu uroczyska Bomble w końcu XVIII wieku. Nazwa uroczyska opisywała zapewne cechy przyrodnicze miejsca, bowiem jak twierdzą językoznawcy oznacza „bańkę, nabrzmienie”. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1791 roku i brzmi: „Na uroczysku Bomblach przy nowo kulturnej osadzie i na trakcie”. Chodziło tu o dwie karczmy położone wówczas w kluczu czerlońskim, czyli podporządkowane dworowi w Czerlonie. Osada „nowo kulturna” to nic innego jak wieś nowo osadzona. W 1794 roku mamy już „zestawienie zboża funduszowego komunalnego pożyczonego włościanom klucza czerlońskiego w roku 1794 oraz w latach poprzednich, wsie: Szaciłówka, Ostra Góra, Krukowszczyzna, Górny Stok, Stoki, Dzięciołówka, Brody, Popiołówka, Łommy, Jaglonka, Czarnystok, Długi Ług, Kujbiedy, Bombla, Przybudek, Ostrynka oraz dwaj Bośniacy”.
Dokument opisujący przychody z dzierżawy karczem w 1803 roku wzmiankował: „Bombla – Lejbko Jankielowicz – 70,58 zł”. Takie były początki wsi, która bardzo szybko zaczęła się rozwijać. W 1866 roku były tu już 22 domy, a tuż przed I wojną światową 33 domy.
Bombla początkowo należał do parafii w Korycinie. Jednak już w okresie międzywojennym mieszkańcy podjęli starania o wybudowanie kościoła w swojej miejscowości. Historię budowy świątyni niezwykle ciekawie opisują źródła kościelne, w których mamy przedstawioną tajemniczą sprawę zjawienia się krzyża na ziemi Jana Jurkowskiego, który umierając w 1943 roku przekazał działkę pod świątynię.
W 1944 roku zawiązał się komitet budowy kościoła i 2 lutego 1946 roku odprawiono pierwszą mszę świętą w nowym, drewnianym kościele. Pod koniec tego roku powołano też samodzielną parafię. Pierwszym proboszczem został ks. Jan Siemaszkiewicz, ur. w 1883 roku, znany też jako poeta Janka Bylina. Obejmując parafię był zatem człowiekiem doświadczonym (wcześniej pracował w Jałówce i Michałowie) lecz o niespożytej energii i zapale jak wspominają parafianie. On to wpadł na pomysł aby na wyposażenie kościoła zakupić ołtarz i prospekt organowy z ewangelickiego kościoła w Bukowcu (pow. jeleniogórski) czego dokonał w 1948 roku. W efekcie sprowadzono do Bombli ołtarz główny, ambonę, chrzcielnicę, 18 – głosowe organy z prospektem, obraz Ostatnia Wieczerza oraz dwa żyrandole. Kościół ewangelicki w Bukowcu został wybudowany w połowie XVIII wieku i z tego okresu pochodzi zapewne przywiezione tu wyposażenie znajdujące się obecnej świątyni wybudowanej w latach 1986-1990.
Barokowy, drewniany ołtarz prawdopodobnie pochodzi z poł. XVIII wieku i został sprowadzony z Bukowca. W polu głównym znajduje się wnęka z rzeźbą Matki Bożej, a w zwieńczeniu krucyfiks (XVIII w.) na tle obłoków, Oka Opatrzności i promienistej glorii. Na uwagę zasługują też piękne barokowe rzeźby aniołków (XVIII w.). Obraz Ostatnia Wieczerza przywieziony z Bukowca który udało się wydatkować na 1742 rok oraz ustalić artystę malarza, którym był Joann Jacob Eybelwisser, pochodzący z Wiednia, pracujący głównie we Wrocławiu. W 2011 roku zabytkowe elementy wnętrza kościoła wpisano do rejestru zabytków województwa podlaskiego. Obok kościoła znajduje się grób Jana Jurkowskiego, groby duszpasterzy, okazały drewniany krzyż.
Obszar na terenie Bombli, gdzie znajduje się kościół nazywany jest Marianowem (taka też nazwa parafii). Nomenklaturę tę rozpropagował ks. Marian Jucewicz, który po II wojnie światowej prowadził tu misje. Zmarł on przy parafii w 1956 roku i został tutaj pochowany.
Galeria
