Z Aulakowszczyzną sąsiaduje Gorszczyzna, w której ser koryciński produkowany jest w kilku gospodarstwach. Wyjątkowy smak ma ser wytwarzany w rodzinnym gospodarstwie Anny i Tomasza Nietupskich w Gorszczyźnie 3a. Produkuje się tu sery korycińskie, ale też ser wędzony -- roladę nietupską i mniejsze serki zwane nietupkami. Sery korycińskie zmieniają swój smak w zależności od dodanych do nich przypraw, których jest około czterdziestu. Najbardziej typowe to: czosnek, czarnuszka i bazylia. Gospodarze dokładają wszelkich starań, aby uzyskać jak najlepszy finalny efekt w postaci pachnącego i wyjątkowo smakującego sera. Znajduje to potwierdzenie wśród licznych klientów zamawiających ich wyroby przez Internet, jak i dokonujących zakupu osobiście.
Nazwa wsi wywodzi się od posesorów tej królewskiej dzierżawy – Górskich. Gorszczyzna występowała w źródłach historycznych także jako Górszczyzna, Zgorszczyzna. Folwark wzmiankowany był już w 2. poł. XVII wieku. W 1689 roku król Jan III Sobieski wydał przywilej nadawczy na rzecz „urodzonych Jerzego Koziela (Kozieła, Koziełła) i Anny Stankowej małżonków”, z powinnością płacenia czynszu co rok po 3 zł z włóki (włók było 4). W 1720 roku dzierżawcą Gorszczyzny był ich syn „jm. pan Koziel”. Następnie ziemie te włączono do skarbowego klucza ekonomicznego. W 1784 roku proboszcz koryciński zapisał: „Gorszczyzna wieś klucza kumialskiego, pod wschodem zimowym ćwierć mili wielkie”.
W 1789 roku zapisano: „Zgorszczyzna” i naliczono tu 5 dymów i 12 osób, zaś w 1914 roku 6 domów. W 1921 roku było tu 9 budynków mieszkalnych, w których żyły 54 osoby, wszyscy deklarowali narodowość polską i wyznanie rzymskokatolickie. W Gorszczyźnie znajdują się gospodarstwa specjalizujące się w produkcji sławnego sera korycińskiego. Według legendy przepis na ten przysmak przynieśli tu już w wieku XVII Szwajcarzy. Dzisiaj sery korycińskie zdobyły sobie zasłużoną sławę w całej Polsce dzięki doskonałemu smakowi. Ich popularność zaczęła się zwiększać, kiedy to w 2005 roku ser koryciński „swojski” został wpisany na listę produktów tradycyjnych w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W 2012 roku został zarejestrowany przez Komisję Europejską i otrzymał certyfikat „Chronione Oznaczenie Geograficzne”.
Galeria
