Cmentarz został założony w XIX w. na planie wydłużonego prostokąta. W wizy-tacji z 1804 r. czytamy: *cmentarz, na którym ciała zmarłych chowają się, kamieniami*
Nagrobki
w południowej części cmentarza
*omurowany*. Jest położony w północnej części wsi, po wschodniej stronie biegnącej przez nią drogi. Ma powierzchnię ok. 0,7 ha. Otacza go murowane ogrodzenie z dwie-ma bramami z drugiej połowy XX w. Główna strefa cmentarza to wzgórze w części wschodniej, na którym stoi drewniana kaplica -- cerkiew cmentarna pw. Świętych Niewiast Niosących Wonności. Została wzniesiona w drugiej połowie XIX w. przy użyciu materiałów z XVIII-wiecznej świątyni parafialnej, na planie kwadratu, i prze-kryta czterospadowym dachem zwieńczonym krzyżem, jest szalowana. Najstarszy znaleziony nagrobek pochodzi z 1874 r. Inne, zachowane na cmentarzu zabytkowe nagrobki to m.in. XIX-wieczne, w większości kamienne stele zwieńczone krzyżami kamiennymi lub żeliwnymi i kute krzyże żelazne. Pozostałe w liczbie ponad 600 pochodzą z XX w., z czego 250 z pierwszej połowy tego stulecia, z inskrypcjami w ję-zykach polskim i rosyjskim. Znajdziemy tu m.in. charakterystyczne nagrobki z Huty Sztabińskiej oraz w formie drzewa z uciętymi konarami. Niektóre stare, zabytkowe krzyże i nagrobki są składowane przy kaplicy.