Cmentarz został założony w XIX w. na planie wydłużonego prostokąta. W wizytacji z 1804 r. czytamy: "cmentarz, na którym ciała zmarłych chowają się, kamieniami, omurowany". Jest położony w północnej części wsi, po wschodniej stronie biegnącej przez nią drogi. Ma powierzchnię ok. 0,7 ha. Otacza go murowane ogrodzenie z dwiema bramami z drugiej połowy XX w. Główna strefa cmentarza to wzgórze w części wschodniej, na którym stoi drewniana kaplica - cerkiew cmentarna pw. Świętych Niewiast Niosących Wonności. Została wzniesiona w drugiej połowie XIX w. przy użyciu materiałów z XVIII-wiecznej świątyni parafialnej, na planie kwadratu, i przekryta czterospadowym dachem zwieńczonym krzyżem, jest szalowana. Najstarszy znaleziony nagrobek pochodzi z 1874 r. Inne, zachowane na cmentarzu zabytkowe nagrobki to m.in. XIX-wieczne, w większości kamienne stele zwieńczone krzyżami kamiennymi lub żeliwnymi i kute krzyże żelazne. Pozostałe w liczbie ponad 600 pochodzą z XX w., z czego 250 z pierwszej połowy tego stulecia, z inskrypcjami w językach polskim i rosyjskim. Znajdziemy tu m.in. charakterystyczne nagrobki z Huty Sztabińskiej oraz w formie drzewa z uciętymi konarami. Niektóre stare, zabytkowe krzyże i nagrobki są składowane przy kaplicy.
Galeria
