Parafia w Dąbrówce (nazwa Korycin pojawiła się w pierwszych dekadach XVII w.) powstała dzięki staraniom Hieronima Wołłowicza, podskarbiego nadwornego i pisarza Wielkiego Księstwa Litewskiego. Około 1600 r. zbudował on w Dąbrówce drewniany kościół pw. Znalezienia i Podwyższenia Krzyża Świętego, po czym wystarał się u króla Zygmunta III Wazy o dokument erekcyjny, wydany 7 lipca 1601 r. w Wilnie. Nie wiemy dokładnie, kiedy wznoszono kolejne drewniane świątynie w tym miejscu. Na fotografii z końca XIX w. widoczny jest duży, drewniany kościół zwieńczony niewielką sygnaturką, zbudowany być może w XVIII w. W XVIII w. przekształcono również otoczenie, ustawiając na cmentarzu rząd kaplic ze stacjami Drogi Krzyżowej, a ok. 1744 r. wzniesiono kamienną dzwonnicę. W 1897 r. parafianie zaczęli starania o budowę nowego kościoła. Świątynię zaprojektowaną przez warszawskiego architekta Jana Hinza wzniesiono w latach 1899-1905, natomiast prace wykończeniowe i jej wyposażanie trwało jeszcze wiele lat. W 1915 r. kościół został uszkodzony, jednak znacznie większe straty poniósł w 1944 r., kiedy wycofujące się wojska niemieckie zaminowały wieże. Ładunek zniszczył wieżę północną z częścią sklepienia, dachem, organami i dzwonami. Resztę zniszczeń dokonali żołnierze sowieccy, grabiąc i niszcząc sprzęty oraz przedmioty kultu. Odbudowa kościoła trwała do lat 70. XX w.
Obecny neogotycki kościół został wzniesiony z żółtej cegły na rzucie krzyża łacińskiego. Od frontu zdobią go dwie wysmukłe wieże nakryte ażurowymi hełmami, wzorowanymi na hełmach wiedeńskiego Kościoła Wotywnego z trzeciej ćwierci XIX w. Boczne elewacje przepruwają ogromne okna wypełnione ceglanymi maswerkami i rozdzielone szkarpami. Pod gzymsem biegnie dekoracyjny fryz z czterolistnych rozet ułożony z kolorowych cegieł. Trójnawowe wnętrze kościoła wydzielone jest ostrołukowymi arkadami i przykryte sklepieniem gwiaździstym, którego żebra spływają na głowice filarów ozdobione liśćmi akantu.
Wyposażenie kościoła wykonane jest z drewna i ozdobione gotyckim złoconym detalem. Ołtarz główny i dwa boczne - Przemienienia Pańskiego i Matki Bożej - pochodzą z lat 1912-1915, pozostałe - św. Franciszka z Asyżu i Serca Jezusowego - są późniejsze. W ołtarzu głównym znajduje się grupa rzeźbiarska przedstawiająca scenę Ukrzyżowania oraz figury najważniejszych polskich świętych: Wojciecha Biskupa, Stanisława Biskupa, Kazimierza Królewicza i Stanisława Kostki. W prawym ołtarzu bocznym umieszczony jest obraz Matki Bożej, noszący również miano Mat-ki Bożej Korycińskiej (XVII/XVIII w.), przywieziony z Rzymu w 1834 r., zasłonięty srebrną koszulką. Do neogotyckiego wyposażenia świątyni należy również strzelista ambona zwieńczona smukłą wieżyczką, z figurą Chrystusa Dobrego Pasterza z ok. 1912 r. Ustawiony na kolumnie sześcioboczny kosz ambony ozdobiony został ostrołukowymi arkadami i ornamentem maswerkowym.
W murze zachodnim otaczającym cmentarz przykościelny mieści się dwukondygnacyjna brama-dzwonnica, wybudowana z kamienia polnego i cegły ok. 1744 r., oraz cztery drewniane, oszalowane kapliczki z drugiej połowy XVIII w. - pozostałość stacji Drogi Krzyżowej otaczającej pierwotnie kościół.
Galeria
