Kościół w Krasnymborze to jedna z najstarszych świątyń w dolinie Biebrzy. Ufundował ją na początku XVII w. podkomorzy nowogródzki jako cerkiew zakonną. Do opieki nad mającą pełnić rolę rodzinnego mauzoleum świątynią Chreptowicz sprowadził bazylianów, którzy jednak już w 1627 r. opuścili fundację, przenosząc się do Nowogródka. W 1661 r. Samuel Chreptowicz pragnął przekazać kościół wraz z klasztorem zakonowi bernardynów, jednak fundacja ta prawdopodobnie również nie została zrealizowana. Bernardyni mieli opiekować się słynącym łaskami obrazem Matki Bożej, który znajdował się w tutejszym kościele od drugiej ćwierci XVII w. W latach 80. XVII w. Chreptowiczowie przekazali swoją fundację dominikanom, którzy aż do 1825 r. sprawowali pieczę nad kościołem-mauzoleum i sanktuarium, pro-wadzili szkołę i obsługiwali kaplicę w sąsiednich Osinkach (dziś Sztabin). Po śmierci ostatniego dominikanina, ks. Jucewicza, kościół wraz z dobrami przeszedł na własność parafii w Krasnymborze i aż do 1870 r. pełnił rolę świątyni parafialnej.
Kościół jest budowlą murowaną, założoną na rzucie trójliścia, z kruchtą i dwiema niskimi zakrystiami przy odcinkowo zamkniętym prezbiterium. Świątynia wyróżnia się masywną wieżą, czworoboczną w dolnych kondygnacjach i ośmioboczną w górnej kondygnacji, nakrytą ostrosłupowym hełmem. Otwory okienne i blendy mają ostrołukowe zamknięcia nawiązujące do gotyku, który na tych obszarach funkcjonował bardzo długo. Na bocznych elewacjach kościoła widoczne są łukowate nisze będące pozostałością cel klasztornych, istniejących jeszcze na początku XIX w. W podziemiach kościoła znajduje się pusta obecnie krypta, w której spoczywało kilka pokoleń Chreptowiczów.
Wnętrze kościoła przykrywa sklepienie żebrowe, a na ścianach znajdują się dwa iluzjonistyczne barokowe ołtarze boczne, namalowane prawdopodobnie przez lokalnego twórcę na przełomie XVIII i XIX w. W neogotyckim ołtarzu głównym umieszczony jest cudowny obraz Matki Bożej Krasnoborskiej, pochodzący prawdopodobnie z pierwszej połowy XVII w. Ukazuje półpostać Maryi trzymającej na lewym ręku Dzieciątko Jezus. Lico obrazu okrywa posrebrzana i pozłacana koszulka pochodząca zapewne z połowy XIX w. W prawym ołtarzu znajduje się piękny drewniany krucyfiks przedstawiający Chrystusa na krzyżu ozdobionym winnymi gronami - symbolem życia wiecznego.
Galeria
