Ufundowana w 1504 r. przez króla Aleksandra Jagiellończyka parafia w Nowym Dworze należy do najstarszych w dorzeczu Biebrzy. Druga zapewne z kolei świątynia w tej miejscowości wzniesiona została w drugiej połowie XVII w. Był to kościół o mieszanej konstrukcji z murowanym prezbiterium i zakrystią oraz drewnianą nawą. Do jego bryły w późniejszym czasie dobudowano dwie kaplice: murowaną pw. Przemienienia Pańskiego oraz drewnianą poświęconą Archaniołowi Michałowi. W pobliżu kościoła w 1858 r. wystawiono zachowaną do dziś murowaną dwukondygnacyjną dzwonni-cę, na planie zbliżonym do kwadratu, nakrytą dachem namiotowym. Ściany wyższej kondygnacji przeprute zostały prostokątnymi otworami głosowymi zamkniętymi łukiem pełnym.
Kolejny kościół w Nowym Dworze stanął około 1877 r. dzięki staraniom parafian oraz właściciela majątku w pobliskiej Kudrawce Kazimierza Eynarowicza. Przy bu-dowie zachowano stare murowane prezbiterium z zakrystią i kaplicę Przemienienia. Nowa świątynia zbudowana została na rzucie krzyża łacińskiego, którego ramię poprzeczne wyznaczają kaplice boczne. Fasadę zwieńczoną trójkątnym szczytem ujmują dwie czworoboczne w rzucie wieże nakryte ostrosłupowymi hełmami. Eklektyczny stylowo kościół ozdobiony został neogotyckim detalem widocznym w ostrołukowym wykroju okien oraz arkadkowym fryzie zdobiącym szczyt fasady i elewacje wież.
Wnętrze kościoła - stropy i filary - pokrywają malowidła ornamentalne, postacie świętych i sceny nowotestamentowe. Jego wyposażenie stanowią XIX-wieczne ołtarze: główny neobarokowy z przedstawieniem Chrztu Chrystusa oraz dwa neoklasycystyczne boczne Matki Bożej Częstochowskiej i Przemienienia Pańskiego.
Galeria
