Po trzecim rozbiorze Polski, za rządów pruskich (1795-1807), na Białostocczyźnie osiedlano kolonistów niemieckich na rozparcelowanych folwarkach i resztkach niezasiedlonych pustek w dobrach królewskich. W 1798 roku założono 12 kolonii, w których osiedlono 95 rodzin, liczących 521 osób. Były to m.in.: Nowa Kumiała – Wilkendorf (dziś Olszynka), Nowy Połomin – Karlsdorf (po II wojnie światowej Zielony Gaj), Nowa Dubasiewszczyzna – Günthersaue, Nowa Zgierszczyzna – Güntherswalde, Bachacz (Bachmacz) – Rothenau, Brody – Elisenau. Koloniści wywodzili się z Wirtembergii, Meklemburgii-Schwerinu i Baden-Durlach, Śląska i Pomorza. Otrzymali oni ziemię (grunta należące do dworu Kumiał) w wieczystą dzierżawę. Płacili podymne, a po latach wolnizny mieli dostarczać podwody dla urzędników, dla wojska słomę, siano i owies oraz pomagać przy budowie fortyfikacji. Miało to na celu dźwignięcie cywilizacyjne tych terenów oraz początek akcji germanizacyjnej.
Dzięki aktom dotyczącym organizacji kolonii Nowa Kumiała alias Wilkendorf znamy pierwszych 8 osadników-gospodarzy. Byli to: Johann Chris Benkwist, Friedrich Schumann, Friedrich Jeve, Christoph Ernst, Friedrich Weckmann, Joachim Gerbes, Paul Weckmann, Christoph Schroeder W 1866 roku w Wilkendorf naliczono 8 domów, a przed I wojną światową 9 domów. W 1921 roku wykazano tu 10 domów, w których żyło 100 osób, w tym 53 mężczyzn i 47 kobiet. Nazwę wsi zmieniono dopiero po II wojnie światowej, bowiem jeszcze w latach 30. XX wieku znajdujemy na mapach Kolonię Wilkendorf, zaś na mapach powojennych Olszynkę.
