Najstarsza wzmianka o parafii pochodzi z dokumentu fundacyjnego z 1496 r. wystawionego przez Aleksandra Jagiellończyka, wielkiego księcia litewskiego. Pierwsza świątynia przetrwała zapewne do 1613 r., kiedy to ówczesny pleban ks. Seweryn Jeżewski, wystawił nowy kościół, który spłonął od uderzenia pioruna w 1746 r. W następnym roku na jego miejscu wzniesiono nową świątynię, która miała dwie wieże i dwie kaplice po obu stronach korpusu nawowego. Jej wyposażanie trwało jeszcze kilkanaście lat. Obecny murowany kościół wybudowano w 1846 r. staraniem ks. Wawrzyńca Walickiego i dzięki wsparciu Wojciecha Wilhelma Ołdakowskiego, marszałka szlachty obwodu białostockiego oraz właściciela majątku Szorce Krynice. Świątynia została konsekrowana przez bpa wileńskiego Adama Stanisława Krasińskiego w 1860 r. W latach 1949--1950 kościół rozbudowano, dostawiając do prostokątnego w rzucie korpusu dwie kaplice nawiązujące formą do ramion transeptu. Do prezbiterium przylegają trzy zakrystie - dwie do elewacji bocznych i jedna do elewacji tylnej, dobudowana w latach 40. XX w.
Kościół wzniesiono z cegły na rzucie krzyża łacińskiego, z wieżą wtopioną w zachodnią część korpusu nawowego. Środkowa część fasady została nieco wysunięta i poprzedzona gankiem w formie portyku. Jej druga kondygnacja, przepruta półkolistym oknem, ujęta jest wolutami i zwieńczona trójkątnym szczytem. Nad fasadą wznosi się masywna, jednokondygnacyjna wieża, której elewacje dzielą podwójne pilastry dźwigające belkowanie.
Klasycystyczne wnętrze świątyni podzielone zostało toskańskimi kolumnami na trzy nawy, z których główna przykryta jest sklepieniem kolebkowym, boczne zaś płaskimi stropami. W ścianie prezbiterium, nad ołtarzem głównym, znajduje się półkoliste okno z witrażem przedstawiającym gołębicę Ducha Świętego. Po obu stronach prezbiterium znajdują się dwukondygnacyjne zakrystia i skarbiec, których empory otwarte są do prezbiterium prostokątnymi prześwitami. Wyposażenie kościoła wykonane zostało w latach 60. XX w. W głównym ołtarzu znajduje się obraz przedstawiający Apostołów Piotra i Pawła przypisywany Janowi Glogerowi, właścicielowi majątku Jeżewo. W nawie bocznej znajduje się barokowo-ludowy obraz z wizerunkiem Matki Bożej Szkaplerznej z XVIII w., nawiązujący tematem do Bractwa Szkaplerznego założonego w 1678 r. przez Helenę Bajkowską i kaplicy Bajkowskich istniejącej przy wcześniejszym, XVII-wiecznym kościele w Trzciannym. W ścianie kościoła wmurowane jest epitafium poświęcone fundatorowi kościoła Wojciechowi Ołdakowskiemu, zmarłemu w 1846 r.
Przed kościołem wznosi się trójkondygnacyjna, murowana z kamienia dzwonnica-brama z 1873 r. Kamienne elewacje rozczłonkowane są tynkowanymi narożami, gzymsami, obramieniami otworów okiennych oraz pilastrami w górnej kondygnacji. We wnętrzu dzwonnicy wisi późnogotycki dzwon z 1522 r.
Galeria
