Obszar prawdopodobnej lokalizacji zamku leży w strefie stanowiska archeologicznego starego miasta oznaczonego w ewidencji jako stanowisko 2 w Goniądzu (AZP 30-82/2). Problematyka identyfikacji miejsca, gdzie we wczesnym średniowieczu znajdował się gród goniądzki założony przez Mazowszan, jest utrudniona. Prawdopodobnie na jego miejscu wzniesiony został drewniany zamek, którego ślady również się nie zachowały. Późniejsza zabudowa i niwelacje terenu zmieniły ukształtowanie powierzchni w miejscu prawdopodobniej lokalizacji. W źródłach pisanych brak jest opisu umiejscowienia grodu. Na teren, gdzie najpewniej wznosił się zamek, prowadzi ul. Szkolna. Zachowało się tylko płaskie wzgórze zamkowe odcięte wąwozami ul. Szkolnej od wschodu i ul. Jadźwingowskiej od zachodu. W miejscu prawdopodobnej lokalizacji zamku znajdują się współczesne zabudowania. Od strony południowej widoczne jest jeszcze obniżenie terenu po fosie oddzielającej zamek od rynku.
Pierwszy drewniany gród założony został zapewne w XIII w. Jego istnienie, pomimo braku jakichkolwiek śladów i znalezisk, postulował Aleksander Kamiński. Brak danych źródłowych nie pozwala stwierdzić, jak duże miał znaczenie. Mógł być to gród kasztelański, porównywalny do znanych z badań archeologicznych grodów w Wiźnie i Święcku-Strumianach. O jego znaczeniu decydowało korzystne położenie geograficzne, komunikacyjne i topograficzne. Osada o charakterze miejskim istniała tu już w XIV w., co potwierdzają źródła dotyczące transakcji handlowych realizowanych przez kupców goniądzkich. Uznaje się, że zlokalizowane na tym te-renie grodziska w Krzeczkowie, Niewiarowie, Trzciance, Aulakowszczyźnie, Milewszczyźnie, Zamczysku, Grodzisku i Grodziszczanach były zapewne podporządkowane administracyjnie grodowi goniądzkiemu. Najpóźniej w XIV w. musiała tu istnieć warownia wzniesiona za czasów władztwa mazowieckiego, gdyż w 1382 r. Goniądz stał się przedmiotem zastawu krzyżackiego. Po wykupieniu powiatu goniądzkiego z 20-letniego zastawu od Zakonu Krzyżackiego w 1401 r. został on włączony do Wielkiego Księstwa Litewskiego. Nieco później powstał tu obronny zamek opisywany w inwentarzach z lat 1571, 1573 i 1574. Uznaje się, że zamek wybudowany został przez księcia Witolda. Jego istnienie jest pośrednio poświadczone w źródłach pisanych dopiero pod datą 1532 r. Został zniszczony wraz z miastem w czasie wojen szwedzkich i do dzisiaj nie przetrwały po nim ślady. W miejscu prawdopodobnej jego lokalizacji od XVIII w. do II wojny światowej funkcjonowała goniądzka bożnica, później zaś szkoła.
Umocnienia zamku według opisu z 1574 r. składały się z 89 horodni i czterech wież. Horodnie były to skrzynie drewniane zbudowane na zrąb. Wypełnione ziemią, tworzyły konstrukcję ścian zamku. Siedemnaście horodni było pustych, za-opatrzonych w wierzeje i służących za magazyny. Pod zamkiem nad Biebrzą mieściły się stajnie, piekarnie, browar i zabudowania folwarczne. Całość zwana była „Wielkim Dworcem". Według inwentarza zamku z 1571 r. znajdowała się w nim kapliczka św. Trójcy z trzema ołtarzami. Prawdopodobny wygląd zamku od strony południo-wej zamieszczony został na mapie z rękopisu pochodzącego z lat 1545-1564.
