Obiekt w postaci łukowato uformowanego wału znany był już na przełomie XIX i XX w. Opisał go Fiodor Pokrowski jako *położony ćwierć wiorsty od wsi idący z kie-runku z zachodu na wschód, w kształcie nieregularnego łuku wygiętego ku północy*. Jego długość obliczył na 85 m. Stanowisko archeologiczne, znajdujące się na wzgórzu
po wschodniej stronie wsi, wpisano do rejestru zabytków województwa podlaskiego pod numerem 535-1/42-44/98 (06.07.1980).
W 2000 r. Małgorzata i Maciej Karczewscy rozpoczęli tu badania wykopalisko-we. Kontynuowali je w 2003 r. Aleksander Andrzejewski i Piotr Kittel z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Łódzkiego, zakładając dodatkowo kilka innych wyko-pów badawczych. Badania archeologiczno-architektoniczno-geologiczne wykazały użytkowanie tego terenu od VIII/IX aż po początek XX w. W wykopach ulokowa-nych na północnym skraju wzgórza wykazano obecność wału obronnego z pierwszej połowy XIII w. Wał, szerokości 5--10 m, zbudowano w konstrukcji przekładkowej z drewna, kamieni i gliny. Od strony zewnętrznej, u podnóża wału, znajdowała się fosa szerokości do 10 m i głębokości do 2 m. Od strony wewnętrznej wału także ujawniono ślady fosy o szerokości 5-8 m, która otaczała majdan grodziska o wy-miarach ok. 50 × 65 m. Od strony zachodniej pagór grodziska był broniony przez naturalnie ukształtowane dno doliny i koryto cieku. Przestrzeń obwarowań znacz-nie przekształcono i zniwelowano wskutek późniejszych budów. Zebrany materiał zabytkowy -- ceramika naczyniowa i piecowa, zabytki szklane i metalowe -- wskazują na pochodzenie mazowieckie osadników. Część zabytków była charakterystyczna dla kultury ruskiej. Z pierwszej fazy zasiedlenia pochodzą ślady ziemianek, któ-re zniszczono w trakcie umacniania grodu, budując wał. Na majdanie natrafiono
Grodzisko
na spalony XVIII-wieczny budynek z zachowaną częściowo podłogą z cegieł, reszt-kami pieca i kaflami z herbem Lubicz.