Obiekt w postaci łukowato uformowanego wału znany był już na przełomie XIX i XX w. Opisał go Fiodor Pokrowski jako "położony ćwierć wiorsty od wsi idący z kie-runku z zachodu na wschód, w kształcie nieregularnego łuku wygiętego ku północy". Jego długość obliczył na 85 m. Stanowisko archeologiczne, znajdujące się na wzgórzu po wschodniej stronie wsi, wpisano do rejestru zabytków województwa podlaskiego pod numerem 535-1/42-44/98 (06.07.1980).
W 2000 r. Małgorzata i Maciej Karczewscy rozpoczęli tu badania wykopalisko-we. Kontynuowali je w 2003 r. Aleksander Andrzejewski i Piotr Kittel z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Łódzkiego, zakładając dodatkowo kilka innych wykopów badawczych. Badania archeologiczno-architektoniczno-geologiczne wykazały użytkowanie tego terenu od VIII/IX aż po początek XX w. W wykopach ulokowanych na północnym skraju wzgórza wykazano obecność wału obronnego z pierwszej połowy XIII w. Wał, szerokości 5--10 m, zbudowano w konstrukcji przekładkowej z drewna, kamieni i gliny. Od strony zewnętrznej, u podnóża wału, znajdowała się fosa szerokości do 10 m i głębokości do 2 m. Od strony wewnętrznej wału także ujawniono ślady fosy o szerokości 5-8 m, która otaczała majdan grodziska o wy-miarach ok. 50 × 65 m. Od strony zachodniej pagór grodziska był broniony przez naturalnie ukształtowane dno doliny i koryto cieku. Przestrzeń obwarowań znacz-nie przekształcono i zniwelowano wskutek późniejszych budów. Zebrany materiał zabytkowy -- ceramika naczyniowa i piecowa, zabytki szklane i metalowe -- wskazują na pochodzenie mazowieckie osadników. Część zabytków była charakterystyczna dla kultury ruskiej. Z pierwszej fazy zasiedlenia pochodzą ślady ziemianek, które zniszczono w trakcie umacniania grodu, budując wał. Na majdanie natrafiono na spalony XVIII-wieczny budynek z zachowaną częściowo podłogą z cegieł, resztkami pieca i kaflami z herbem Lubicz.
Galeria
