Grodzisko w miejscowości Grodzisk oznaczone zostało w ewidencji stanowisk arche-ologicznych jako stanowisko 1 (obszar AZP 26-86). Wpisane zostało do rejestru zabyt-ków pod numerami 210 (07.03.1966) oraz C-56 (05.10.2004). Po zachodniej stronie grodziska znajdują się pozostałości towarzyszącej mu osady, którą również wpisano do rejestru zabytków pod numerami 162/A (12.10.1971 r.) oraz C-57 (07.10.2004).
Grodzisko zwane „Wał" położone jest 250 m na północ od cmentarza i drogi prowadzącej z Grodziska na zachód do Kiersnówka oraz ok. 450 m na północny za-chód od skraju zabudowań miejscowości. Ma ono formę owalnego pierścienia wału
wewnętrznego z fosą u jego podnóża i fragmentarycznie zachowanych odcinków wału zewnętrznego. Centralna cześć majdanu jest lekko podniesiona. Grodzisko znajduje się na cyplowato uformowanym fragmencie stoku rzeczki Młynek, której podmokła dolina stanowiła dodatkowy element obronny grodu od strony wschodniej i północnej.
Grodzisko to znali już XIX-wieczni badacze: Józef Jaroszewicz i Fiodor Pokrow-ski. Opisał je przed wojną archeolog Roman Jakimowicz. Aleksander Kamiński, po-wołując się na notatki archiwalne w Państwowym Muzeum Archeologicznym i in-formacje opisane przez Jakimowicza, określił wielkość kolistego majdanu na 45 m, zaś średnicę całego grodziska na ok. 60 m. Zwrócił również uwagę, że *od strony bagna wału zupełnie nie ma* \[...\] *znajduje się na zewnątrz wału u jego podstawy fosa, a za nią niski wał*. Dobrze widoczny jest wał wewnętrzny osiągający miejscami wysokość do 6 m (do 3 m od strony majdanu). Nie był on jeszcze badany, ale można podejrze-wać, że miał konstrukcję drewniano-ziemną. Pojedyncze kamienie, znajdujące się na jego koronie, stanowiły zapewne element wzmacniający. Brama grodu mieściła się w części południowo-zachodniej, gdzie dziś widoczne jest obniżenie wału. Pod-czas inspekcji konserwatorskiej przeprowadzonej w 1997 r. w partii wału częściowo uszkodzonej przez wybieranie gliny stwierdzono brak śladów konstrukcji drewnia-no-kamiennych poza cienką warstwą spalenizny. Od stron południowej, zachodniej
Stanowisko 1 -- grodzisko
Stanowisko 1 -- grodzisko
i północnej znajduje się niski wał zewnętrzny, o wysokości do 1,5 m oraz szeroko-ści 2 m. Na jego szczycie prawdopodobnie wznosiła się drewniana palisada. Jest on oddzielony od wału wewnętrznego fosą o szerokości ok. 2 m. Niezbyt równa powierzchnia majdanu charakteryzuje się wypiętrzeniem centralnej części będącej pozostałością głównego budynku. Od strony zachodniej do grodziska przylega te-ren, na którym znajdują się relikty średniowiecznej osady zewidencjonowanej jako stanowisko 2. Grodzisko jest obecnie użytkowane jako pastwisko, a teren osady jest częściowo polem ornym. Jakimowicz zarejestrował również, że ok. *20 kroków na po-łudnie od grodziska*, na polu ornym znajdował się niewielki kurhan. Nie mógł on być kopcem granicznym, gdyż położony był w połowie drogi pomiędzy granicą majątku ziemskiego a grodziskiem.
Podczas badań powierzchniowych przeprowadzonych w 1923 r. Jakimowicz znalazł tu fragmenty naczyń glinianych i naczynia szklanego. W latach 50. XX w. teren ten przeszukał również Aleksander Kamiński. Wśród znalezisk wymienił fragmenty naczyń glinianych z ornamentem dookolnych żłobków, które datował na XIII w. W trakcie prac inwentaryzacyjnych, realizowanych w 1989 r. metodą Archeologicznego Zdjęcia Polski na obszarze AZP 27-86, Dariusz Krasnodębski z Instytutu Archeologii i Etnologii PAN w Warszawie zebrał z powierzchni stano-wiska fragmenty ceramiki datowanej na XII--XIII w. W 2006 r. Małgorzata i Maciej Karczewscy z Instytutu Historii Uniwersytetu w Białymstoku odkryli na grodzisku
ceramikę wczesnośredniowieczną o chronologii sięgającej IX w. Na obszarze przy-ległej do grodziska osady znaleziono również zabytki nowożytne z XVI--XVII w., w tym fragmenty kafli piecowych i naczyń szklanych. Kamiński wiązał grodzisko w miejscowości Grodzisk z terytorium jaćwieskiego plemienia Zlińców, jednak ce-ramika tu znaleziona wykazuje cechy mieszane charakterystyczne dla naczyń ma-zowieckich i ruskich.
Na terenie zabytkowym wyróżniono dwie fazy osadnictwa wczesnośrednio-wiecznego: pierwsza datowana na IX--X w. i druga z XI--XIII w. Niewyjaśniony jest sposób użytkowania tego terenu w okresie nowożytnym. Znaleziska fragmen-tów kafli wskazują na istnienie zabudowy mieszkalnej na terenie osady i grodziska w XV--XVII w. Jednak mamy tu bardziej do czynienia z wykorzystaniem walorów obronnych miejsca niż budową grodziska w okresie nowożytnym, jak sądzą niektó-rzy badacze.
W 2020 r. przeprowadzono na osadzie i grodzisku badania w ramach projektu
„Weryfikacja terenowa kompleksu osadniczego w Grodzisku, gm. Suchowola (stano-wiska 1 i 2)". Badania te prowadził Dział Archeologii Muzeum Podlaskiego w Bia-łymstoku przy współudziale Państwowego Muzeum Archeologicznego w Warszawie, Instytutu Geografii Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach oraz Biebrzań-skiego Parku Narodowego. W trakcie ich realizacji rozpoznano wspomniany zespół osadniczy metodami nieinwazyjnymi: elektrooporową, georadarową i magnetome-tryczną, wykonano odwierty geologiczne oraz założono pięć wykopów badawczych o łącznej powierzchni 50 m². Pozyskany materiał zabytkowy (ceramika i materiał kostny) został objęty analizą, a węgle drzewne, wydobyte z dna fosy opasującej grodzi-sko, poddano datowaniu. Wyniki tych badań wkrótce powinny zostać opublikowane.