Park plebański w Korycinie wpisany został do rejestru zabytków pod numerem 558 jako część historycznego układu urbanistycznego Korycina. Jednocześnie decyzjami A149, A273 i A554 powiększono obszar zabytkowy oraz wyróżniono w obrębie zespołu kościelnego następujące obiekty zabytkowe: kościół, dzwonnicę, mur ogrodzenia, przykościelny cmentarz nowożytny założony ok. 1600 r. oraz park plebański.
Historia parku sięga XVI-XVII w., kiedy to na skraju Puszczy Kuźnickiej po-wstała osada Kumiała-Dąbrówka. Około 1571 r. zbudowano na wzgórzu w Korycinie pierwszy kościółek, założony przez Zygmunta Augusta. Według miejscowych podań wcześniej funkcjonowało tu przedchrześcijańskie miejsce kultu. Wskazywać może na to pierwsza nazwa miejscowości, gdyż poganie czcili święte gaje i dąbrowy. Powstanie pierwszego kościoła należy łączyć z osadą misyjną mającą za zadanie szerzenie wiary chrześcijańskiej wśród osadników kolonizujących obszary puszczańskie. Przed 1633 r. nastąpiła zmiana nazwy miejscowości na Korycin. Według legendy nowa nazwa miała być związana ze znalezieniem cudownego obrazu Najświętszej Marii Panny przy korycie, które oznaczało zapewne obstawę źródła wody zlokalizowanego nieopodal stawu. Źródło to dziś uznawane jest za święte, a być może było czczone jeszcze w czasach pogańskich.
W 2011 r. przeprowadzono badania archeologiczne związane z budową placu parkingowego znajdującego się po południowej stronie ogrodzenia i kościoła. Znaleziono wówczas relikty zniszczonych kamiennych fundamentów drewnianych domów, należących prawdopodobnie do ogrodników kościelnych zajmujących się parkiem plebańskim i ogrodem. Teren ten w XIX w. nie był zabudowany i funkcjonował jako plac targowy. W 2013 r. podjęto kolejne badania archeologiczne w związku z rewitalizacją parku plebańskiego w Korycinie. Przy kamiennym ogrodzeniu kościoła odkryto fragmenty kafli miskowych i ozdobnych płytkowych datowanych na XVII w., będących pozostałością pieca z pierwszej plebanii.
Przy historycznych alejkach procesyjnych parku plebańskiego znajdowały się kapliczki - stacje Drogi Krzyżowej. Do dzisiejszych czasów zachowały się cztery drewniane kapliczki oraz fundamenty kilku innych złożone z głazów eratycznych ustawianych w prostokąt. W zachodniej części parku umiejscowione są zabudowania plebanii i budynki gospodarcze. Wschodnia część, procesyjna, sięga starorzecza oraz stawów ze Świętym Źródłem. Prace rewitalizacyjne parku plebańskiego obejmowały cały teren zabytkowy. Dwie kapliczki, zrekonstruowane w latach poprzednich, znajdują się na linii ogrodzenia cmentarza kościelnego. Trakty dwóch alejek lipowych, o powierzchniach żwirowych i kamiennych obrzeżach, zbiegających się przy Świętym Źródle, uregulowano i wysypano piaskiem. W miejscu cudownego źródła, opisywanego przez legendy, wybudowano drewniany pomost i altanę. Dwie kolejne drewniane altany wzniesiono przy alejkach procesyjnych.
Galeria
