Park plebański w Korycinie wpisany został do rejestru zabytków pod numerem 558 jako część historycznego układu urbanistycznego Korycina. Jednocześnie decyzjami A149, A273 i A554 powiększono obszar zabytkowy oraz wyróżniono w obrębie zespołu kościelnego następujące obiekty zabytkowe: kościół, dzwonnicę, mur ogro-dzenia, przykościelny cmentarz nowożytny założony ok. 1600 r. oraz park plebański. Historia parku sięga XVI-XVII w., kiedy to na skraju Puszczy Kuźnickiej po-wstała osada Kumiała-Dąbrówka. Około 1571 r. zbudowano na wzgórzu w Kory-cinie pierwszy kościółek, założony przez Zygmunta Augusta. Według miejscowych podań wcześniej funkcjonowało tu przedchrześcijańskie miejsce kultu. Wskazywać może na to pierwsza nazwa miejscowości, gdyż poganie czcili święte gaje i dąbrowy. Powstanie pierwszego kościoła należy łączyć z osadą misyjną mającą za zadanie szerzenie wiary chrześcijańskiej wśród osadników kolonizujących obszary pusz-czańskie. Przed 1633 r. nastąpiła zmiana nazwy miejscowości na Korycin. Według legendy nowa nazwa miała być związana ze znalezieniem cudownego obrazu Naj-świętszej Marii Panny przy korycie, które oznaczało zapewne obstawę źródła wody
Widok na jedną z alejek procesyjnych i altanę
na Świętym Źródle
zlokalizowanego nieopodal stawu. Źródło to dziś uznawane jest za święte, a być może było czczone jeszcze w czasach pogańskich.
W 2011 r. przeprowadzono badania archeologiczne związane z budową pla-cu parkingowego znajdującego się po południowej stronie ogrodzenia i kościoła. Znaleziono wówczas relikty zniszczonych kamiennych fundamentów drewnianych domów, należących prawdopodobnie do ogrodników kościelnych zajmujących się parkiem plebańskim i ogrodem. Teren ten w XIX w. nie był zabudowany i funkcjo-nował jako plac targowy. W 2013 r. podjęto kolejne badania archeologiczne w związ-ku z rewitalizacją parku plebańskiego w Korycinie. Przy kamiennym ogrodzeniu kościoła odkryto fragmenty kafli miskowych i ozdobnych płytkowych datowanych na XVII w., będących pozostałością pieca z pierwszej plebanii.
Przy historycznych alejkach procesyjnych parku plebańskiego znajdowały się kapliczki -- stacje Drogi Krzyżowej. Do dzisiejszych czasów zachowały się cztery drewniane kapliczki oraz fundamenty kilku innych złożone z głazów eratycznych ustawianych w prostokąt. W zachodniej części parku umiejscowione są zabudowania plebanii i budynki gospodarcze. Wschodnia część, procesyjna, sięga starorzecza oraz stawów ze Świętym Źródłem. Prace rewitalizacyjne parku plebańskiego obejmowa-ły cały teren zabytkowy. Dwie kapliczki, zrekonstruowane w latach poprzednich, znajdują się na linii ogrodzenia cmentarza kościelnego. Trakty dwóch alejek lipo-wych, o powierzchniach żwirowych i kamiennych obrzeżach, zbiegających się przy Świętym Źródle, uregulowano i wysypano piaskiem. W miejscu cudownego źródła, opisywanego przez legendy, wybudowano drewniany pomost i altanę. Dwie kolejne drewniane altany wzniesiono przy alejkach procesyjnych.