Stanowisko 1 w Teolinie (AZP 31-87/1) znajduje się na lewym brzegu bezimiennej strugi, dopływu rzeki Kumiałka. Jest wpisane do rejestru zabytków pod numerami 182 (15.11.1963), 12/554A (16.12.1967) oraz C-40 (24.06.2004). Znajdowało się tu
pięć kopców opisanych przez Romana Jakimowicza podczas badań przeprowadzonych w 1922 r. Kurhany o nasypach wysokości ok. 1--2 m zostały usytuowane wzdłuż linii południowy wschód-północny zachód. Posiadają charakterystyczne zaklęśnięcia w środ-ku i nawiązują formą do podobnych z Jasionowej Doliny. Chowano w nich członków elity plemiennej kultury wielbarskiej, których etnicznie wiąże się z Gotami. Wśród bardzo bogatego wyposażenia kurhanów nierzadko występują wartościowe importy oraz przedmioty z cennego metalu. Obecnie zachowały się trzy kopce.
Jeszcze w latach 30. XX w. został zniwelowany nasyp mogiły znajdujący się na pół-nocno-zachodnim krańcu nekropoli. Z nasypu pozostały skupiska dużych kamieni między drzewami posadzonego tu lasu. Pozostałe kopce, mające średnice ok. 13-20 m, znajdują się na trawiastym nieużytku i w przeszłości zostały podorane. W latach 2008--2010 na jednym z kopców zlokalizowanym w południowo-wschodniej części cmenta-rzyska badania wykopaliskowe przeprowadziła Katarzyna Rusin z Muzeum Podlaskiego w Białymstoku. Grobowiec miał pod nasypem jądro usypane z kamieni oraz zniszczone relikty kamiennego wieńca otaczającego nasyp. W centralnej części znajdował się po-chówek ciałopalny zniszczony przez wkop rabunkowy. W nasypie kurhanu znaleziono fragmenty naczyń glinianych, zniszczonych przedmiotów z brązu, kamienny paciorek
Cmentarzysko kurhanowe
Cmentarzysko kurhanowe
oraz fragment kamienia żarnowego. Pod nasypem grobowca odsłonięto obiekty, jamy i paleniska związane prawdopodobnie z obrzędami towarzyszącymi pochówkowi. Da-towanie reliktów drewnianych konstrukcji metodą węgla radioaktywnego 14C określiło przybliżony wiek grobowca na II--IV w. n.e. Kurhany te zaliczono do tzw. kurhanów typu rostockiego, w których chowano arystokrację plemienną. Ich obecność wiąże się z penetracją terenów na północ od Narwi przez nosicieli kultury wielbarskiej.