We wsi Zabiele zachowały się dwa drewniane wiatraki holenderskie, położone po północnej i południowej stronie wsi. Oba zostały zbudowane w konstrukcji szkieletowej. Ich podwaliny i oczepy o kształcie regularnych ośmioboków połączone są ukośnymi słupami i usztywnione zastrzałami oraz poziomymi stężeniami, na których ułożone zostały belki stropowe. Dzielą one wnętrza wiatraków na cztery kondygnacje, w tym jedną podziemną. Ruchome czapy, do których przymocowane były śmigi, ozdobiono u podstawy dwoma rzędami charakterystycznych, trójkątnie zakończonych deseczek, tworzących rodzaj podwójnego fryzu.
Wiatrak usytuowany na północ od wsi położony jest przy drodze biegnącej do rzeki Brzozówki, w zagrodzie numer 136. Został zbudowany w 1930 r. przez cieślę Bartulewicza z okolic Suchowoli. Jest to jeden z większych wiatraków zachowanych do dziś na tych terenach - ma prawie 16 m wysokości oraz 8,5 m szerokości u podstawy. Ściany wiatraka obite są pionowo ułożonymi deskami i wiórem, a czapa blachą. W piwnicy mieścił się przesiewacz mąki, w kondygnacji naziemnej znajdowało się złożenie kamieni młyńskich i urządzenia zsypowe, na pierwszym piętrze stały dwa przesiewacze mąki, a na drugim mechanizmy służące do ustawiania śmigów do kierunku wiatru.
Drugi z wiatraków znajduje się w zagrodzie numer 172, niecałe 200 m na zachód od drogi łączącej Zabiele z tzw. Carską Drogą na odcinku Suchowola-Goniądz. Zbudował go w 1955 r. cieśla Józef Gudel, mechanizmy wewnętrzne wykonał Władysław Szubzda, a skrzydła Jan Kowałko, właściciel młyna. Jest on mniejszy od wcześniej opisywanego wiatraka: mierzy bowiem niespełna 11 m wysokości i ma 5,7 m szerokości u podstawy. Większość urządzeń przemiałowych ulokowana była w piwnicy, gdzie znajdował się przesiewacz mąki, mechanizm poruszający wrzeciono złożenia kamieni oraz urządzenie zsypowe.
Oba wiatraki są od lat nieużytkowane i w związku z tym ich stan techniczny stopniowo się pogarsza.
Galeria
-700x460.jpg&w=1920&q=75)
